در ژنوم ماهیان در اثر فرآیند مضاعف شدن در طول تکامل، دو کپی از هورمون رشد (GH-1 و GH-2) وجود دارند. هدف از پژوهش حاضر جداسازی ژن GH-1 ز GH-2 در ماهی سفید دریای خزر با استفاده از تکنیک توالی یابی و معرفی آنزیم های برشی اختصاصی برای این دو جایگاه می باشد. به این منظور، 5 قطعه ماهی سفید به طور تصادفی انتخاب و نمونه های مورد نیاز برای استخراج DNA از باله دمی جداسازی شدند. پس از استخراج DNA به روش نمکی بهینه یافته، قطعه هایی به اندازه 333 و 410 جفت باز از ناحیه اگزون 4، اینترون 4 و اگزون 5 ژن GH-1 و GH-2 تکثیر و پس از خالص سازی از روی ژل توالی یابی شدند. توالی جایگاه GH-1 ماهی سفید با توالی GH-1 ماهی کپور معمولی بر روی آلل بلند هیچ گونه تفاوتی نشان نداد و %100 با یکدیگر هم پوشانی داشتند. اما با توالی GH-1 کپور معمولی بر روی آلل کوتاه در چهار موقعیت 89، 94، 105 و 164 جفت بازی تفاوت داشته و درصد هم پوشانی آن ها 99% بود. میزان هم پوشانی GH-1 با توالی GH-2 ماهی کپور معمولی و GH-2 ماهی سفید به ترتیب 99% و 86% بود. مقایسه توالی های به دست آمده از GH-1 و GH-2 ماهی سفید با یکدیگر نشان داد که تفاوت عمده این دو نسخه در طول اینترون 4 است. سایر تفاوتها در جهش های یک یا چند نوکلئوتیدی است. علی رغم وجود شباهت زیاد در توالی نوکلئوتیدی، تفاوتهای موجود به عنوان نشانگرهای ژنتیکی اختصاصی برای جداسازی GH-1 از GH-2 کاربرد دارند. با شناسایی و توالی یابی ژن های GH-1 و GH-2، توالی های به دست آمده را می توان برای بازسازی روابط فیلوژنتیکی، بررسی دقیق تر شکل های مختلف آللی، و ارتباط این جایگاه ها با صفات مهم اقتصادی در ماهی سفید دریای خزر به کار برد.

مقدمه: گیاه دارویی رازیانه (Foeniculum vulgar) متعلق به خانواده چتریان است که دارای کاربردهای فراوانی در صنایع دارویی و غذایی می باشد.هدف: در این مطالعه، تاثیر هضم آنزیمی محصول RAPD - PCR به منظور افزایش کارایی نشانگر RAPD در ارزیابی تنوعات ژنومی مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: پس از تکثیر DNA ژنومی 15 جمعیت رازیانه با استفاده از 9 آغازگر RAPD، بخشی از محصول PCR توسط دو آنزیم برشی MseI و EcoRI مورد هضم قرار گرفت. سپس محصول PCR هضم شده و بدون هضم، با استفاده از الکتروفورز ژل آگارز تفکیک شد. برای تعیین کارآیی نشانگرها در تفکیک ژنوتیپ های مورد مطالعه، از معیار میزان اطلاعات چند شکلی (PIC) و برای گروه بندی نمونه ها از تجزیه خوشه ای استفاده شد. همچنین درصد اسانس و اجزای تشکیل دهنده آن در جمعیت های فوق با استفاده از دستگاه کروماتوگرافی گازی متصل به طیف سنج جرمی تعیین شد.نتایج: مقایسه الگوی باندی محصول PCR هضم شده و هضم نشده نشان داد که استفاده از یک آنزیم چهاربازبر مانند MseI برای هضم قطعات حاصل از تکثیر RAPD-PCR می تواند تا حد قابل توجهی میزان چندشکلی را نسبت به روش RAPD استاندارد افزایش دهد. همچنین تجزیه کلاستر بر اساس داده های حاصل از روش RAPD تغییریافته، جمعیت ها را به صورت مناسب تری گروه بندی نمود.نتیجه گیری: به عنوان یک نتیجه کلی، هضم آنزیمی مناسب محصول PCR می تواند کارایی نشانگر مولکولی RAPD را تا حد قابل توجهی در بررسی تنوعات در سطح ژنوم بهبود بخشد. از سوی دیگر نتایج نشان داد که میان عملکرد اسانس و تنوع ژنتیکی موجود همبستگی وجود ندارد.

شش نمونه از هر یک از گونه های P.indicus, P.merguiensis, Penaeus semisulcatus از مناطق بوشهر و هرمزگان (خلیج فارس و دریای عمان) در سال 1379 با روش ترال کف جمع آوری گردید.  DNA به روش فنل و کلروفرم استخراج شده و با استفاده از یک جفت پرایمر با توالی دو انتهای ژن سیتوکروم اکسیداز (COI) I میزان DNA هدف، به روش PCR تکثیر شدند و محصولات PCR با استفاده از 9 آنزیم اندونوکلئاز محدود کننده (restriction endonuclease enzymes)  هضم آنزیمی شدند. 7 آنزیم الگوهای پلی مورفیسم را در بین گونه های مورد مطالعه نشان دادند که از بین آنزیم های پلی مورفیک در این بررسی، سه آنزیم HinfI, HincI, RsaI را می توان بعنوان نشانگرهای ژنتیکی برای شناسایی این سه گونه از میگو معرفی نمود.

سابقه و هدف: گیاه چای [Camellia sinensis (L. ) O. Kuntze)] گیاهی نوشیدنی غیر الکلی با ویژگی های دارویی بسیاری است که در قرن گذشته وارد ایران شده و در منطقه شمال کشور کشت شده است. شناخت تنوع ژنتیکی موجود در گیاهان جهت برنامه های اصلاحی و حفاظت از ژرم پلاسم بسیار مهم است بطوری که می توان بیان کرد جمع آوری وارزیابی ذخایر ژرم پلاسم داخلی و خارجی، اساسی ترین مرحله دربرنامه های به نژادی گیاهان می باشد. مطالعات زیادی بر روی ژنوم هسته این گیاه صورت گرفته است اما بررسی روابط ژنوم اندامکی در این گیاه بسیار محدود می باشد. در این پژوهش برای اولین بار با استفاده از ژنوم کلروپلاست، تنوع بخشی از ژرم پلاسم چای موجود در ایران مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: در این تحقیق تعداد 35 نمونه گیاه چای از شش جمعیت (منطقه شرق چایکاری (نشتارود)، منطقه مرکز چایکاری (لاهیجان)، منطقه غرب چایکاری (فشالم)، ژنوتیپ های وارداتی از گرجستان، کلون های وارداتی از ژاپن و کلون های وارداتی از سریلانکا) موجود در سه کلکسیون پژوهشکده چای مورد بررسی قرار گرفتند. در ابتدا نمونه برداری از برگ های جوان و کاملا توسعه یافته انجام و DNA کل آنها استخراج شد. با استفاده از پنج جفت پرایمر عمومی کلروپلاست معرفی شده (DT، LF، HK، SC و rbcL) و چهار آنزیم برشی (BglII، HinfI، AluI و PstI) با کار برد روش واکنش زنجیره ای پلی مراز-تفاوت طول قطعات حاصل از هضم (PCR-RFLP) تنوع موجود در ژنوم کلروپلاست این گیاهان مورد بررسی قرار گرفتند. برنامه های NTSYS و POPGENE برای آنالیز خوشه ای و جمعیتی داده ها، استفاده شدند. یافته ها: در این بررسی حدود bp6980 از ژنوم کلروپلاست گیاه چای در واکنش زنجیره ای پلی مراز تکثیر شده و با استفاده از آنزیم های برشی بررسی گشتند. از 20 ترکیب آغازگر /آنزیم ممکن، چهار ترکیب DT/ HinfI، DT/ AluI، LF/ PstI، HK/ HinfI حالت چند شکلی نشان داده و این چهار ترکیب نمونه ها را در هفت گروه هاپلوتایپی (H1، H2، H3، H4، H5، H6 و H7) قرار دادند. تمام این گروه بندی ها به دلیل رخ دادن جهش های حذف و اضافه در محدوده bp40-10 ایجاد شده بود. حداکثر تنوع ژنتیکی (Ht)، میانگین تنوع بین جمعیتی (Hs) و تفاوت ژنتیکی بین جمعیت ها (Gst) به ترتیب 46/0، 25/0 و 45/0 بدست آمد. نتیجه گیری: نتایج بررسی 35 نمونه چای نشان داد که هیچ گونه ساختار ژنتیکی مدونی مابین مناطق مختلف جمع آوری نمونه ها وجود ندارد؛ همچنین این نتایج تایید نمودند که امکان کاربرد روش واکنش زنجیره ای پلی مراز-تفاوت طول قطعات حاصل از هضم (PCR-RFLP) برای بررسی تنوع ژنتیکی و شناسایی ژنوتیپ های چای و ارقام آن وجود دارد.

زمینه و هدف: در سال های اخیر، به کارگیری تکنیک PCR (Polymerase Chain Reaction) و به دنبال آن آنالیز محصولPCR  توسط آنزیم های محدودالاثر (Restriction Fragment Length Polymorphism=RFLP) برای افتراق مایکوباکتریوم ها تا سطح گونه، استفاده شده است. در حالی که جزئیات افتراقی گونه های غیرتوبرکلوزی مایکوباکتریوم ها توسط این تکنیک مشخص شده و حتی در تعدادی از آنها این روش برای پیگیری مولکولار اپیدمیولوژی اثبات شده است، تنها تعداد کمی از سویه های مایکوباکتریوم توبرکلوزیس مورد بررسی قرار گرفته اند. مطالعه حاضر این متد افتراقی را برای سویه های جدا شده در مقیاس وسیع تر با هدف تعیین پلی مورفیسم احتمالی مورد ارزیابی قرار داد.روش بررسی: یکصد و پنجاه سویه کلینیکی از بیماران مراجعه کننده به مرکز سل اهواز جمع آوری شد. رنگ آمیزی اسیدفست برای سویه ها انجام گرفت، سپس سویه ها به عنوان مایکوباکتریوم توبرکلوزیس توسط خصوصیات کشت و تست های بیوشیمیایی دسته بندی شدند. تکنیک PCR-RFLP با استفاده از DNA ژنومی استخراج شده به دنبال PCR بر مبنای تکثیر قطعه bp 439 از ژن hsp65 توسط پرایمرهای اختصاصی جنس مورد استفاده قرار گرفت. بعد از هضم محصولات PCR توسط آنزیم های BstEII و HaeIII آنالیز آنزیمی انجام گرفت.یافته ها: بر اساس نتایج بدست آمده، 145 سویه کلینیکی (96.6%) الگوهای یکسان شبیه به سویه های استاندارد مایکوباکتریوم توبرکلوزیس، برای HaeIII فراگمنت هایی به طول 72/140/165 و برای BstEII به طول 82/120/250، نشان دادند. سه الگوی متفاوت در پنج سویه کلینیکی در الگوهای بدست آمده از هضم HaeIII با فراگمنت هایی به طول 145/165 (سه سویه)، 80/100/180 (یک سویه) و 72/194 (یک سویه) مشاهده شد در حالی که الگوی بدست آمده از هضم BstEII این سویه ها تنوع نداشت و شبیه به دیگر سویه ها بود. نتیجه گیری: نتایج به دست آمده در این مطالعه نشان داد که در موارد نادر، پلی مورفیسم هایی در توالی ژن hsp65 سویه های کلینیکی مایکوباکتریوم توبرکلوزیس ممکن است وجود داشته باشد.

هدف از این مطالعه، بررسی اثر دوره های محدودیت پروتئینی بر عملکرد رشد و تغذیه، ترکیب بدن و فعالیت برخی آنزیم های گوارشی ماهی تیلاپیای قرمز (Oreochromis mossambicus × Oreochromis niloticus) به مدت 8 هفته با میانگین وزن اولیه 13/0± 5 گرم بود. ماهیان در 6 گروه مورد آزمایش قرار گرفتند که هر گروه دارای 3 تکرار بود. تیمار شاهد: تغذیه ماهیان با جیره غذایی حاوی پروتئین بهینه 38%، تیمار 1: جیره غذایی با محدودیت پروتئین 32%، تیمار 2: تغذیه ماهیان یک روز در میان به ترتیب با جیره محدودیت پروتئین 32% و پروتئین 38%، تیمار 3: تغذیه ماهیان یک هفته در میان به ترتیب با جیره محدودیت پروتئین 32% و پروتئین 38%، تیمار 4: تغذیه ماهیان 3 هفته (اول) با محدودیت پروتئین 32% و 5 هفته (دوم) با پروتئین 38%، تیمار 5: تغذیه ماهیان 4 هفته (اول) با محدودیت پروتئین 32% و 4 هفته (دوم) با پروتئین 38% بود. نتایج نشان داد شاخص های رشد و تغذیه در تیمار 4 فاقد اختلاف معنی دار با تیمار شاهد بود (05/0P>). بیشترین مقدار پروتئین و کمترین مقدار چربی بدن در تیمار شاهد بدست آمدکه اختلاف معنی دار با تیمار 4 و تیمار 5 نداشت (05/0P>). مقدار رطوبت و خاکستر لاشه در بین تیمارهای محتلف آزمایشی فاقد اختلاف معنی دار بود (05/0P>). بیشترین فعالیت آنزیم گوارشی پروتئاز کل، تریپسین، کیموتریپسین و لیپاز در تیمار شاهد مشاهده شد که اختلاف معنی دار با تیمار 4 و5  نداشت (05/0P>). در انتها نتایج نشان داد که تیمار 4 می­تواند رشد جبرانی مناسبی را در پایان داشته باشد.